روایت عشاق درطریق الحسین؛جاده‌ای که میلیون‌ها دل را به هم پیوند می‌دهد

خبرگزاری مهر، گروه استانها- حمیدرضا جعفرزاده: هنوز سپیده به‌طور کامل بر پهنه آسمان عراق ننشسته که جاده نجف به کربلا جان می‌گیرد.
نخستین پرتوهای خورشید بر پرچم‌های سرخ و سیاهی می‌تابد که بر فراز عمودها به اهتزاز درآمده‌اند و سیل زائران، آرام اما بی‌وقفه، مسیر عاشقی را از سر می‌گیرد.
اینجا هیچ‌کس از دیگری نمی‌پرسد از کدام کشور آمده یا به چه زبانی سخن می‌گوید، همه یک مقصد دارند و یک ذکر مشترک بر لب‌هایشان جاری است «لبیک یا حسین».
هرچه به روز اربعین نزدیک‌تر می‌شویم، نبض جاده‌های عراق تندتر می‌زند و میلیون‌ها زائر از ایران، عراق، پاکستان، افغانستان، لبنان، کشورهای حاشیه خلیج فارس حتی کشورهای اروپایی، آفریقا و آمریکای لاتین، شانه به شانه یکدیگر قدم برمی‌دارند و گویی تمام جهان، قرار عاشقی خود را در همین جاده گذاشته است، طریقی که سالی یک‌بار، بزرگ‌ترین اجتماع انسانی دنیا را در دل خود جای می‌دهد.
گرمای سوزان تابستان عراق گاه از مرز ۵۰ درجه نیز فراتر می‌رود، اما کمتر کسی نشانی از خستگی در چهره دارد و اینجا هر زائری برای خود داستان و روایتی به همراه دارد.
پیرمردی که عصا در دست گرفته، آرام‌آرام قدم برمی‌دارد و هر چند دقیقه، ذکر صلوات بر لب دارد.

چند قدم آن‌طرف‌تر، نوجوانی با کوله‌ای کوچک و پرچمی بر دوش، با شور و شوق از نخستین سفر اربعینش سخن می‌گوید.
مادری، کودک خردسالش را در آغوش گرفته و پدر خانواده، کالسکه را روی آسفالت داغ جاده می‌راند تصویری که در اربعین دیگر عجیب نیست، بلکه بخشی از روایت همیشگی این راه شده است.
در امتداد مسیر، صدای نوحه و مرثیه از بلندگوهای مواکب شنیده می‌شود و عطر برنج عراقی، خورشت‌های نذری، نان تازه، قهوه عربی و چای زغالی در هوای گرم پیچیده است.
خادمان موکب‌ها، پیش از آنکه زائری لب به سخن باز کند، با لبخند از او استقبال می‌کنندو یکی بطری آب خنک تعارف می‌کند، دیگری شربت و میوه و آن‌سوتر، جوانانی کفش زائران را واکس می‌زنند یا پاهای تاول‌زده آنان را ماساژ می‌دهند.
در یکی از مواکب، پیرمردی عراقی که بیش از سه دهه است به زائران خدمت می‌کند، می‌گوید تمام سال را برای همین چند روز زندگی می‌کند.
اشک در چشمانش حلقه می‌زند و تأکید می‌کند که اگر تمام دارایی‌اش را هم برای زائران خرج کند، باز خود را بدهکار سیدالشهدا (ع) می‌داند.

چند عمود جلوتر، جوانی از شیراز که برای ششمین بار در پیاده‌روی اربعین شرکت کرده، می‌گوید هر سال تصور می‌کند دیگر این جمعیت تکرار نخواهد شد، اما اربعین باز هم او را شگفت‌زده می‌کند.
به گفته او، این مسیر تنها یک پیاده‌روی نیست؛ مدرسه‌ای است که انسان در آن صبر، ایثار، برادری و توکل را با تمام وجود لمس می‌کند.
کمی آن‌سوتر، خانواده‌ای از لبنان، گروهی از زائران ترکیه، چند جوان نیجریه‌ای و کاروان‌هایی از آسیای میانه در کنار یکدیگر قدم برمی‌دارند؛ تصویری که نشان می‌دهد اربعین، مرزهای جغرافیا را سال‌هاست درنوردیده است.
در یکی از مواکب مسیر نجف به کربلا، ام‌حسن، بانوی عراقی که به همراه اعضای خانواده‌اش مشغول پذیرایی از زائران است، می‌گوید: تمام سال منتظر این روزها هستیم، وقتی زائری با لبخند از موکب ما عبور می‌کند، احساس می‌کنیم بزرگ‌ترین پاداش دنیا را گرفته‌ایم و خدمت به زائران امام حسین (ع) برای ما عبادت است.
با نزدیک شدن به کربلا، ازدحام جمعیت لحظه‌به‌لحظه بیشتر می‌شود، پرچم‌های برافراشته، صدای «هیهات منا الذله»، اشک‌هایی که بی‌اختیار بر گونه‌ها جاری می‌شود و نگاه‌هایی که به گنبدهای طلایی دوخته شده، فضایی خلق می‌کند که توصیف آن در قاب تصویر و واژه نمی‌گنجد.
بسیاری از زائران، با نخستین نگاه به گنبد نورانی امام حسین (ع)، بی‌اختیار بر زمین می‌نشینند، سجده شکر به جا می‌آورند و اشک شوق، صورت‌های آفتاب‌سوخته‌شان را می‌شوید.
در این میان، امدادگران، پزشکان و نیروهای داوطلب نیز شبانه‌روز در کنار زائران حضور دارند. درمانگاه‌های سیار، خودروهای امدادی و ایستگاه‌های سلامت، بی‌وقفه در حال خدمت‌رسانی هستند.

کرمانی، پزشک داوطلب جمعیت هلال‌احمر که چند روزی است در یکی از درمانگاه‌های مسیر نجف به کربلا مستقر شده، در گفتگو با مهر می‌گوید، به زائران توصیه می‌کنیم از لباس‌های نخی و سبک استفاده کنند، آب را به‌صورت مستمر و در فواصل کوتاه بنوشند و از مصرف آب یا نوشیدنی‌های بدون بسته‌بندی و فاقد شرایط بهداشتی خودداری کنند.
همچنین با توجه به گرمای هوا، بهتر است بخش عمده پیاده‌روی در ساعات غروب، شب و تا پیش از طلوع آفتاب انجام شود تا احتمال گرمازدگی و کم‌آبی بدن کاهش یابد.

این روزها جاده‌های عراق فقط راهی برای رسیدن به کربلا نیستند، هر عمود، صفحه‌ای از کتاب عاشورا و هر قدم، تجدید بیعتی دوباره با مکتب سیدالشهدا (ع) است.
اربعین، روایتی زنده از همدلی، کرامت و ایمان است، روایتی که هر سال با حضور میلیون‌ها عاشق از سراسر جهان، باشکوه‌تر از گذشته نوشته می‌شود و در پایان همه این مسیرها، تنها یک سلام شنیده می‌شود، «السلام علیک یا اباعبدالله الحسین (ع)».